Vrijdag 18 mei 2012 | RSS

Robert Slippens, zesdaagsekanon (27-2-2005)

Categorie: B.N. interviews | door | geplaatst op 01-05-2006 om 16:37

Het is zaterdag 15 januari 2005 omstreeks 22.20 uur. Schijnbaar achteloos wonnen onze landgenoten zo-even de koppelkoers in Bremen tijdens de zesdaagse. Staand in het rennerskwartier voel je de wind om je oren als de mannen voorbijkomen. Wat nou dat gelul over “het is allemaal maar show.

Nadat de aflossing heeft plaatsgevonden rijden de renners met open monden een paar rondjes om even bij te komen. De aflossing komt dan al weer snel. Te snel lijkt het voor enkelen in het circuit, niet voor onze Hollandse jongens. Met een bijna onoplosbare achterstand van een ronde en een puntenachterstand gaat de finale in. Als gekatapulteerd neemt Slippens een kleine voorsprong die op de 166 m lange baan al snel uitkomt op een ronde voorsprong. Dan gelijk in score met de equipe Bartko - Beikirch. Tijd voor rust is er niet want de eindsprint moet ook worden gewonnen. Dus dwars door het peloton heen en dan van kop af aan ook nog even 'die Jagd,' zoals de koppelkoers in Duitsland heet, winnend afsluiten. Grote klasse, erkennen ook de andere renners. Stam en Slippens zijn dan ook na hun winst in Amsterdam, Gent en Rotterdam en de bijna winst in München 'de hit' van deze winter tijdens de zesdaagsen. Wellicht komt Bremen daar nog bij. Dat weten we dinsdag a.s.

Op hun witte Giants en in hun witte truien nemen ze de gelukwensen, kussen en bloemen in ontvangst. Dan wordt het even tijd voor rust. Nog even voorbij Patrick Sercu, de grand eminence van de zesdaagsen. Wat het verschil is tussen Rotterdam en Bremen wil onze fotograaf Jan C weten. Sercu: "Rotterdam is ongeveer 75% sportiviteit. In Bremen lijkt het wielrennen meer bijzaak. 25 % hoogstens komt voor de sport en 75% is fesst en kermis. Dat is trouwens een succesformule want deze zesdaagse is al weer de 41e uitvoering. Ik vind het natuurlijk niet erg. Het is altijd goed om in Bremen te zijn." Dan is het tijd om even bij Robert Slippens in zijn cabine te kijken. Hij wordt gesoigneerd door een Waalse Belg uit Namen. In de zomer is hij soigneur bij Landbouwcrediet - Colnago en in deze winter mag hij met het Nederlandse duo op pad. In mijn beste Frans vraag ik hem wat hij van Stam en Slippens vindt: "Een voorrecht, om met deze jongens temogen werken. Het zijn fijne jongens en in dit metier de top!"

Tja Robert, het lijkt allemaal wel vanzelf te gaan deze winter. Jullie zijn dus in topvorm?

Danny en ik zijn topfit. We hebben ons op deze serie van zesdaagsen goed voorbereid. Dat moet ook wel want we stellen ons met drie zeges nog niet tevreden, hoewel het winterseizoen voor ons natuurlijk niet meer kapot kan. Na de voor ons mislukte Spelen in Athene was het moeilijk om de draad weer op te pakken. Ik heb het er persoonlijk erg zwaar mee gehad. Na een derde plaats tijdens het WK denk je kans te maken op een medaille. Dat wordt dan een enorme deceptie met die 13e plaats.

Waar lag dat aan? Het waren tal van factoren waarom het niet liep. Je moet het zo zien dat er van alles bij elkaar komt. Om te kunnen scoren tijdens zo'n belangrijk evenement moeten alle details kloppen. Dat deed het dus niet en daarom viel het tegen.

En dan komt het goede gevoel toch terug?

Dat kwam tijdens de zesdaagse van Amsterdam. Die winst bracht het vertrouwen terug en je kan zien waar dat toe heeft geleid. Een prachtige serie tot nu toe.

Je had het over een goede voorbereiding. Hoe doe je dat?

Danny en ik rijden een aangepast programma op de weg. De baan is onze discipline. Dus tijdens wereldbekerwedstrijden e.d. en het trainen op de baan werk je toe naar de winterzesdaagsen.

Dan rij je 's zomers met zeg maar de tweede categorie profs of amateurs en in het winterseizoen ben je professional. Is dat niet vreemd?

't Is maar hoe je het bekijkt. Kijk, we zijn allemaal eliterenners. De één doet dat met contract (professional) en de ander zonder (amateurs). Baanwielrennen is een specialisme. De rest is dan minder belangrijk. Dat we hier zo goed meekomen is gewoon omdat we topfit zijn. Kijk we rijden op zo'n avond toch maar even zo�n 160 wedstrijdkilometers. Het lijkt misschien niet zoveel maar ik geef het je te doen. Tijdens zo'n koppelkoers over 45 minuten rij je toch met een maximum hartslag (192 red.).

Die pauze tussendoor lijken me vreselijk. Ik bedoel met stijve spieren en zo.

Korte pauzes zijn niet erg. We worden natuurlijk goed gesoigneerd. Straks hebben we een pauze van een uur en dan gaat het opstappen wel wat lastiger. Daar leer je ook wel mee om te gaan. Iedereen heeft toch hetzelfde probleem?

Hoe blijf je zo lang in vorm zoals jullie dat nu al hebben?

Als het goed gaat is dat minder een probleem als dat je b.v. 5 % van je topconditie af zit. Jezelf goed verzorgen deze periode dat voorkomt al een hoop problemen.

Jullie zijn nu dus voor iedereen het te kloppen team?

Dat moeten we even zien. Het gaat gewoon goed. De winst in drie zesdaagsen betekent dat we er helemaal bijhoren. Het is een leuke positie.

Dat blijft ook wel zo toch met Stam als diesel en Slippens als de snelste van het hele circuit?

Dat zeggen ze. Ik weet niet of dat zo is. Je ziet nu dat mijn beentjes gemasseerd worden. Zou je niet zeggen toch dat het daar allemaal uitkomt?

 

Dan moet Robert even weg. Hij krijgt een telefoontje en moet even wat regelen. Even later verschijnt hij met een 'schone' aan zijn zijde. Hij neemt nog even tijd voor ons maar ook wij gunnen hem de korte tijd die er is met zijn partner. We waren te gast bij één van de twee fenomenen in het zesdaagsencircuit. De manier waarop de grand seigneur Bruno Risi met beiden omgaat zegt voldoende. Onze landgenoten zijn nu ook 'gearriveerd'. Ze horen er helemaal bij, en wel op het eerste plan.

Red: In leidende positie moesten Stam en Slippens de laatste dag opgeven i.v.m. maagproblemen van Danny Stam

Andere recent nieuws

Bert Sietsma gemotiveerd voor Tour for Life »
Toertocht Papenburg 2e Pinksterdag »
Week 20 »
Alweer wind…wind… en nog meer w…. »
Sikkom in t Pekelderdaip »