Je bent een nieuwkomer in het wielerjournaille, tenminste, we horen je de laatste tijd wat meer. Kan je aangeven waardoor jouw wielerinteresse is aangewakkerd. Zelf gefietst misschien?

Ik zie mezelf eerlijk gezegd niet meer als nieuwkomer, want ik werk sinds 2000 voor NOS Langs de Lijn. Maar ik begrijp wat je bedoelt: als live-verslaggever ben ik de laatste tijd steeds meer te horen. In het begin deed ik bijna alleen de interviews. Wat betreft het wielervirus: Eigenlijk begint dat in 1992 toen mijn zus een relatie kreeg met de beroepswielrenner Maarten den Bakker. Door hem ben ik zelf ook gaan fietsen in wedstrijdverband en zodoende heb ik tussen 1993 en 1996 bij de Nieuwelingen, Junioren en de Espoirs gereden. Ik zat ik de lichting van onder anderen de Drent Addy Engels, maar ik behoorde niet bepaald tot de beste renners van Nederland. En dan druk ik het nog voorzichtig uit, want verder dan een achtste plaats in de ?wereldberoemde? Ronde van Groot-Ammers in 1995 (bij de junioren) ben ik nooit gekomen. Dat ik in de journalistiek wilde werken, wist ik al snel. Volgens mijn ouders riep ik op zesjarige leeftijd al dat ik ?verteller? wilde worden. Ik nam veel sportevenementen op, op video en gaf dan vervolgens mijn eigen commentaar erbij. Mijn ouders moeten gek van me zijn geworden.

Je hebt waarschijnlijk het vak geleerd op school. Geef eens aan wat en waar je hebt gestudeerd (dus jouw weg naar jouw vak)?

Toen ik erachter was gekomen dat 'verteller' eigenlijk journalist heet, ben ik naar de school voor Journalistiek in Utrecht gegaan. Het is niet zo dat je daar het vak van A tot Z leert, maar je leert er wel de basiszaken. Daarnaast ben ik in 1996 gaan werken voor diverse lokale radio-omroepen in de regio ten Zuid-Westen van Rotterdam, zoals Radio Flakkee en Spijkenisse. Eigenlijk kwam ik er toen achter dat ik het werken voor de radio leuker vond, dan andere media. Vooral door het individuele en snelle karakter. Naast een stap van de lokale naar de regionale omroep (Radio Rijnmond), ben ik mij sinds die tijd ook op school gaan richten op de radiokant van het journalistiek vlak. Door middel van een stage ben ik in 1999 bij Langs de Lijn terecht gekomen. Een jaar later tekende ik mijn eerste contract daar.

Het wielerjournaille is er Ã©Ã©n van traditie. Lange tijd dezelfde gezichten, niet zo snel verjonging dus. Hoe komt het dat jij er in geslaagd bent daarin een plaatsje te veroveren bij de NOS?

Ik heb behoorlijk wat geluk gehad in 2000. Ik was tijdens mijn stage al een paar keer met Jacques Chapel mee geweest naar voorjaarsklassiekers (ik liep stage van maart tot en met mei dus voor een wielerliefhebber is dat een mooie periode) en daar ook een en ander gemaakt. In de winter van 1999 op 2000 had ik het geluk dat er twee man afscheid namen uit de Tour de France-equipe. Gio Lippens stapte over naar Studio Sport en Jeroen Wielaert had het duwen en trekken aan de finish na al die jaren wel gezien. Sjors Fr?ch is vervolgens benaderd om op de motor te gaan zitten en ik werd gevraagd voor de interviews. Over het antwoord heb ik, geloof ik, 2 honderdste van een seconde, na moeten denken? Zo kwam ik dus als 23-jarige in de Tour de France terecht.

Zoals gezegd ontmoette ik je in Gieten. Je gaf aan toch al wel wat grote evenementen te hebben gedaan. Wat zoal en in welke rol?

Vanaf 2000 ben ik dus actief in de Tour de France. De eerste 4 edities heb ik mij puur bezig gehouden met het maken van de interviews na de etappe en het maken van reportages voor de avonduitzending. Vooral dat eerste is natuurlijk fantastisch als er een Nederlander wint. Wat dat betreft viel ik met mijn neus in de boter met de drie ritzeges van Erik Dekker plus Ã©Ã©n van Leon van Bon in mijn eerste Tour. Sinds de Tour van 2004 zit ik in de laatste wagen in de koers. Vooral omdat de leiding mij meer ervaring wilde laten opdoen in de live-verslaggeving. Die rol is vooral ná ¤e eerste week belangrijk als het peloton de bergen in trekt en het bevalt mij prima. Na 4 jaar werken aan de finish (dringen en rennen?.) was ik wel toe aan iets anders. Het andere, grote evenement dat ik achter mijn naam heb staan, zijn de Olympische Spelen van Salt Lake City in 2002. De Winterspelen van Turijn worden dus mijn tweede.

Iedereen vist in jouw vak in een klein vijvertje. Dus is het netwerken en nog eens netwerken om juist dat nieuwtje te hebben. Hoe onderhoud jij je netwerken?

Ik ben niet echt iemand die iedere week een vast rijtje mensen afbelt op zoek naar primeurtjes. Ik heb wel een paar kennissen in de wielerwereld waar ik ook buiten het fietsen om contact mee heb en ik probeer zoveel mogelijk wedstrijden te bezoeken, ook in de vrije tijd. Niet alleen om verhalen op te vangen trouwens, maar ook gewoon als wielerliefhebber. Ik denk trouwens dat de echte grote primeurs toch meestal naar de krantencollega?s gaan, omdat zij veel meer bij het wielrennen betrokken zijn, dan wij. De NOS doet van veel minder wedstrijden verslag dan bijvoorbeeld het AD of de Telegraaf, dus je hoort automatisch minder.

Je bent in de Tour de France geweest. Beschrijf eens wat voor indruk dat op je heeft gemaakt?

Ik schreef al dat ik mijn eerste Tour 'deed' in 2000 en dat ik dus meteen aan de bak kon met de ritzeges van Van Bon en Dekker. En dat heb ik geweten ook, want dat was flink aanpoten. Als 23-jarige moet je toch proberen om tussen de ervaren jongens je plekje te veroveren en dat heeft me best veel moeite gekost. Ik ben niet echt groot van lichaamsbouw en ik heb ook geen grote bek of zo, dus in het begin liet ik me te vaak wegzetten (om maar een wielerterm te gebruiken). Bij de ritzege van Van Bon in Tours bijvoorbeeld, miste ik Leon volledig na de finish. Ook bij de eerste etappezege van Erik Dekker ging het voor wat betreft mijn werk, niet geheel foutloos. Ik stond veel te ver naar achteren, waardoor ik achter een groep gendarmes terecht kwam en Dekker een meter of vijf voor me zag praten met de TV en buitenlandse radiostations, terwijl ik er niet bij kon komen? Dat is behoorlijk frustrerend. Maar vanaf de tweede ritzege van Dekker was ik over de drempel heen en daarna heb ik de Nederlandse ritwinnaar toch meestal als een van de eersten voor de microfoon gehad. Tja, verder is de Tour natuurlijk voor ons het hoogtepunt van het jaar. Drie weken lang het grootste wielerevenement mogen volgen voor je werk. Al moet ik wel zeggen dat het de laatste jaren steeds groter en gekker wordt. In 2000 bijvoorbeeld kon je ?s ochtends voor de start nog wel eens rustig met een renner een kopje koffie drinken en bijpraten in het zogenaamde Village Départ (het vip-dorp bij de start). Maar ook daar is het zo vreselijk veel drukker geworden de laatste jaren, dat je tegenwoordig nauwelijks nog een renner tegenkomt.

Wat is jouw mening van het hedendaagse wielrennen? Heb je daarin ook een visie op het steeds maar weer opduikende dopingverhaal?

Het is natuurlijk slecht dat er nog steeds zo wordt gevochten om de macht in wielerland tussen de UCI en de organisator van de Tour de France, de ASO. Wel of geen Protour? Met of zonder de drie grote rondes? Ik moet zeggen dat ik vorig jaar om deze tijd best cynisch was over de Protour, maar het is me meegevallen. Sterker nog: bijvoorbeeld de Giro d?Italia heeft echt geprofiteerd van de Protour, want het deelnemersveld was veel sterker dan andere edities met de positieve gevolgen van dien. Aan de andere kant is het natuurlijk raar dat sommige ploegen met een C-formatie afreizen naar wedstrijden die hun niets interesseert, maar die ze verplicht moeten rijden. Dan geldt het principe ?de sterkste wedstrijden, met de sterkste ploegen en de sterkste renners? ook niet meer. Wat betreft het dopingverhaal: tja, sinds 1998 heeft het wielrennen nu eenmaal een bepaald stempel en ik vrees dat een dopinggeval in het wielrennen altijd meer zendtijd en krantenkolommen zal krijgen, dan een dopinggeval in een andere sport. Dat is een gevolg van de ravage die er toen was. Natuurlijk wordt er in het wielrennen doping gebruikt, maar dat gebeurt nu eenmaal in elke sport. Vergeet niet dat sinds ?98 de meeste controles in het wielrennen plaatsvinden. Aan opmerkingen dat heel de wielerwereld doping gebruikt en zo, kan ik me dan ook rot ergeren.

Dus werken in een traditionele wereld. Waar (en wat) leer je nou het meest van?

Tja, waar leer je het meeste van? Eigenlijk door in het diepe te springen, zoals ik al beschreef over de fouten in 2000. Gewoon doen en dan zie je wel. Dat geldt sowieso voor het radiovak. En als het product niet goed is, dan zend je het item niet uit. Zolang je maar weet waarom iets is misgegaan. Zo werkt het ook met de live-verslaggeving. Hoe bouw je een flits op? Welke details en weetjes gebruik je wel en niet en wanneer gebruik je ze? Dat zijn allemaal dingen die je leert door te doen. Dat leer je niet door een studieboek van A tot Z uit te lezen. Zo kreeg ik aan het begin van dit wielerseizoen de opmerking vanuit de leiding van de NOS dat ik meer mijn mening moet durven te geven in de uitzending en dat ik meer moet proberen te analyseren. Ik vertelde keurig netjes wat er gebeurde, maar nog te weinig de achtergronden. Waarom rijdt een bepaalde ploeg op kop en wat zal er gaan gebeuren? Is het verstandig of niet dat renner A zoveel werk doet in de kopgroep met sterkere tegenstanders? Dat soort zaken. Ik dacht er wel over na en wist de zaken wel, alleen ik had nog een bepaalde angst om ongelijk te krijgen, zeg maar. Nou, daar ga ik dan mee aan de gang en daar probeer ik op te letten. Dus je leert automatisch het meeste van collega?s en chefs die je werk afluisteren.

Het lijkt mij een droom te zijn om b.v. op de motor in de TdF te zitten. Boven op het nieuws en daarbij het beeld scheppen voor al die luisteraars. Je brengt als het ware de zon bij de mensen thuis. Iets voor jou? Natuurlijk lijkt me dat helemaal geweldig, maar die functie is nu bezet door Gio Lippens en hij doet dat uitstekend. Naast het feit dat Gio goed beschrijft, is zijn pluspunt denk ik, dat hij zijn talen uitstekend spreekt. En dat is op de motor een enorm voordeel, want het is altijd leuk om van een Spaans- of Franstalige ploegleider de tactiek te horen voor de finale. Dat zijn details die wij kunnen brengen als radiozender.

Is wielrennen het enige waarop je je richt in de toekomst?

Naast het wielrennen werk ik dus ook als schaatsverslaggever en daar ben ik druk zat mee. Dus de komende tijd blijf ik mij op deze twee sporten richten. Mijn jaar ziet er een beetje uit als een parabool. Januari, februari, maart en april zijn super druk. Mei en juni wat minder. Juli is weer een hoogtepunt met augustus en september als (vrij) rustige maanden. Oktober gaat ook nog wel en november en december zijn weer druk met veldrijden en schaatsen

Dan even wat statements

Lance Armstrong, wat moeten we nog met hem na al die verdachtmakingen?

Ik was in Frankrijk op vakantie toen de l?Equipe met de onthullingen kwam. Ik schrok wel even van de voorpagina, maar als je het goed leest dan blijven veel vragen onbeantwoord. Voor mij is hij gewoon de renner die de Tour 7 keer heeft gewonnen en daarmee klaar. Hij is in die jaren nooit positief bevonden. Dat kun je kortzichtig noemen, maar zo simpel kijk ik er tegenaan. Ik kijk uit naar de komende Tour, want de manier waarop Armstrong de Tour in de houdgreep had, was niet leuk meer. Vooral afgelopen editie leek iedereen vanaf het begin er vrede mee te hebben dat hij weer ging winnen.

Het Nederlandse wielrennen lijkt in de lift te zitten. Is dat ook jouw mening?

Het ziet er goed uit, ja. Met coureurs als Thomas Dekker, Pieter Weening en Joost Posthuma hebben we goede renners voor de toekomst (en ik zal er vast en zeker wel een paar vergeten). Ik vind het knap dat je zo presteert in de eerste seizoenen op het hoogste niveau. En daar meteen achter komt een lichting met talenten als Heijboer en Elijzen die in Frankrijk gaan rijden bij Protourploegen. Tel daarbij de doorbraak op van Bram Tankink, die altijd zijn eigen weg is gegaan. Dat vind ik ook te prijzen.

Wielrennen is altijd al bij de NOS geweest. De commercialisering in de TV branche is qua voetbal al gebeurd. Ik zou me kunnen voorstellen dat zo'n De Mol b.v. alleen de TdF wil hebben. Wat vind jij van zulke ontwikkelingen?

Ik vraag me af of er met wielrennen als commercieel produkt zoveel geld te verdienen valt, als met het voetbal. En ik ben niet uitstekend ingevoerd in de televisierechten, maar ik weet niet of een commerciële zender wel de rechter voor de Tour kan krijgen. In iedergeval zijn in de meeste landen de rechten in handen van de nationale zenders (VRT, France 2/3, ZDF en ARD, RAI) en ik denk dat dat nog wel zo zal blijven.

Wie wint de TdF in 2006?

Als ik dat wist was ik eind juli 2006 vreselijk rijk. Maar goed: als Basso zo'n progressie blijft boeken op de tijdrit en geen dip meer krijgt zoals in de afgelopen Giro, dan is hij voor mij een topfavoriet. Ik ben ook wel gecharmeerd van de CSC-ploeg. Daar straalt een mooie sfeer en goede organisatie vanaf. Aan de andere kant zou ik het ook wel erg leuk vinden als er een relatief onbekende opstaat die de Tour wint.