Begin van het jaar vroeg mijn zwager Rob of ik zin had om samen met hem en eventueel andere belangstellenden, een poging zou willen ondernemen om toe te treden tot een Gilde, het Gilde van de malloten van de Mt. Ventoux. Dit betekent dat je de Mt. Ventoux op één dag van drie verschillende kanten (Malaucene, Bedoin, Sault) gaat beklimmen, op de fiets natuurlijk.

Ik hoefde er eigenlijk niet over na te denken en heb direct volmondig: “Ja, natuurlijk,” gezegd. Ik heb al meerdere keren op de Mt. Ventoux en andere bergen van naam (Aspin, Tourmalet, etc.) beklommen en ben er achter gekomen dat klimmen me wel goed ligt. Van een goede klimmer wordt beweerd dat hij (of zij) met zijn duim en middelvinger zijn enkel kan omspannen. Dit lukt mij echter bij lange na niet.

Nog wat rond gevraagd te hebben of er andere toekomstige “malloten” zijn die mee wilden. Uiteindelijk besloten Hans (de broer van mijn zwager Rob) en Jan Smid (RDW collega en ook Windhapper) om een poging te gaan wagen om toe te treden tot het Gilde. Nu is Nederland natuurlijk het meest ideale land om je voor te bereiden op het betere klimwerk, je met het hier doen met viaducten en verkeersdrempels. Dus moest het maar komen uit gewoon veel kilometers maken.

En eindelijk is het dan zover. Zaterdag 11 september om 12:30 uur wordt Jan door zijn vrouw bij ons gebracht om te vertrekken naar Beaumont du Ventoux, een gehuchtje nabij Malaucene. We hebben besloten om in twee dagen heen te reizen, zodat we zondag misschien nog een eerste beklimming kunnen gaan doen. De reis verloopt voorspoedig en we overnachten in Contrexville. Zondag verder en we arriveren tegen 14:00 uur bij ons huis in Beaumont. Het is mooi weer dus snel de auto uitpakken, fietsen in elkaar en ………. omhoog vanuit Malaucene naar de top. Jan heeft er zin in en in het eerste stuk loopt hij een beetje bij me weg, maar ik hou hem in het vizier. Ik heb even wat moeite om het juiste ritme te vinden. Na een wat minder steile aanloop begint het nu steiler te worden en begin ik op Jan in te lopen. Na een wat moeizaam begin gaat het nu lekker en kan een lekker tempo vasthouden. Een keertje omkijken leert dat Jan verdwenen is. Ik klim lekker door en ook de echte steile stukken (max. 11%) gaan lekker. Na 1 uur 40 sta ik, redelijk relaxed, boven op de top en tuur naar beneden of ik Jan kan ontwaren. Na 10 minuten besluit ik om af te dalen en te kijken waar Jan blijft. Ik kom hem even later tegen. Ik vraag hoe het gaat. Jan heeft een kleine inzinking en is er helemaal niet gerust op dat 3 * gaat lukken. Ik praat hem wat moed door te zeggen dat hij eerst wat moet acclimatiseren en dat het met de dag beter zal gaan. Samen klimmen we weer naar de top. Uiteindelijk drie kwartier na mij staat ook Jan op de top. Ik wil graag afdalen naar Bedoin en van daar over de Col de Madelaine terug naar Malaucene. Jan besluit om direct terug af te dalen naar Malaucene. Terug bij ons huis arriveren ook Hans en Trudy (ouders van Hans en Rob) en Hans en Rob.

Maandag hebben we een tocht gepland om de Mont Ventoux heen naar Sault en van daar omhoog naar de top. Een mooie route (137 km) en Jan gaat steeds beter omhoog. Rob volgt op gepaste afstand en Hans fietst in zijn eigen tempo in verband met lichamelijk ongemak. Hij heeft ook besloten om niet le cinglé te gaan rijden. Dinsdag een korte route gereden omdat woensdag de grote dag is. Dinsdag avond al even de eerste stempel gehaald omdat we op tijd willen gaan starten.

Na een korte aanloop vanuit Beaumont naar Malaucene staan we gedrieën om 8:13 uur aan het begin van de eerste klim. In verband met de verschillende klimmerscapaciteiten hebben we besloten om ieder ons eigen tempo te rijden en niet op elkaar te wachten. Hans en Trudy zijn zo lief om de hele dag bij Chalet Reinard te bivakkeren om ons te bevoorraden. We wensen elkaar succes en we gaan op pad. Het is nog wat fris (11 graden), maar je kan al zien dat het een schitterende dag gaat worden. De eerste beklimming dus maar een beetje met de rem erop omhoog. Als ik na een paar kilometer omkijk zie ik Jan nog rijden, maar Rob is spoorloos. Ik klim rustig door en kom zonder noemenswaardige problemen boven. Stempel gehaald in de souvenirshop en afdalen naar Bedoin. In de afdeling kom ik ontzettend veel wielrenners tegen die de zwaarste en meest tot de verbeelding sprekende klim (Tour de France)  hebben uitgekozen. Van dik tot dun, van racefiets tot ATB, van jong tot oud, alles gaat de berg op. De één gaat snel de ander langzaam, sommigen zie je afstappen en even uitpuffen boven de fiets. Aangekomen in Bedoin weer een stempel gehaald en de fiets weer omgekeerd richting de top. Na een paar kilometer kom ik Jan tegen die met de afdaling bezig is. We stoppen even wisselen even een paar woorden. We gaan allebei wel lekker en Jan is nu ook vol goede moed dat het gaat lukken.

Ik klim door en kom in HET BOS. Kenners weten dat dit het steilste stuk in van de Mont Ventoux. Het gaat lekker en ik kan 34*26 trappen. Op de steile stukken heb ik nog de 28 over, die ik af en toe ook even schakel. Het gaat wederom lekker en ik haal veel mensen in en wordt zelf niet ingehaald. Dat geeft de burger moed. Opeens zoeft Rob voorbij. Aangekomen bij het Chalet zie ik Hans en Trudy. We nemen een kop koffie in het restaurant. Na een kwartier besluit ik om verder te gaan naar de top. Vanaf het chalet is het nog slechts 6 km naar de top door het maanlandschap. Ongeveer vier km voor de top hoor ik eens twee mannen achter me op komen die relaxed babbelend met een rotgang omhoog komen. Ik probeer aan te haken, maar moet er direct weer vanaf. En die gasten maar vrolijk babbelend verder. Ze hadden allebei een Astana tenue en gezien de snelheid vermoed ik dat profs waren. Ik kom voor de tweede keer boven. Even bellen met thuis om te zeggen dat ik voor de 2e keer boven ben. Fiets weer draaien en dalen naar Sault. Vlak voor chalet Reinard kom ik Jan tegen die omhoog gaat. Hij kijkt niet meer zo vrolijk en ik zie dat het zwaar gaat. Ik vlieg het chalet voorbij en neem de goede afslag naar Sault, een lange en stuiterende afdeling door het slechte wegdek. Het laatste stukje naar Sault gaat de weg weer omhoog. Ook ik begin de beentjes wel te voelen. Stempel gehaald, fiets gedraaid en weer op weg naar de top. Het eerste stuk is redelijk vlak en kan ik lekker tempo maken. Geleidelijk aan wordt het steiler en wordt het tempo lager. Toch klim ik nog steeds lekker. Ik verwacht elk moment Jan tegen te komen. Het duurt en het duurt… en ik zie hem nog steeds niet. Ik begin er aan te twijfelen of hij bij het Chalet wel de juiste afslag heeft genomen. Daar hadden we al een paar dagen grappen over gemaakt. Maar uiteindelijk kom ik hem tegen. We hebben geen gelegenheid om even met elkaar te praten. Ik klim door en weet dat het gaat lukken. Geen centje pijn wil ik niet zeggen, maar het gaat nog steeds voorspoedig. Ik kom weer bij het chalet aan en zoek Hans en Trudy op en vraag hoe het met Rob gaat. Hij schijnt het erg zwaar te hebben en komt zo terug van de top. Ik besluit om even op hem te wachten. Na een paar minuten is hij er en we praten wat. Hans is, na uitgeslapen te hebben, ook met de fiets vanuit Malaucene aangekomen bij het Chalet; klasse Hans. Hans feliciteert me alvast met Le Cinglé. Heel even overweeg ik om met Rob af te dalen naar Sault en samen de laatste keer omhoog te gaan. Doe het toch maar niet en ik ga verder omhoog en Rob daalt af naar Sault. Het laatste stuk gaat goed en uiteindelijk kom ik om 15:15 aan bij ons huis, precies binnen de 7 uur. Jan komt 2 uur later aan en Rob na 3 uur. De tijd maakt niet uit, het gaat om het resultaat en we hebben het alle drie gehaald en zijn toegetreden tot het gilde van de malloten van de Mont Ventoux. Al met al een super dag.

De donderdag en vrijdag fietsen we nog wat in de omgeving. Het valt Jan op dat alle andere fietsers ons groeten. Volgens hem komt dat omdat ze kunnen zien dat we malloten zijn. Rest mij nog allen, met name Hans en Trudy voor alle goede zorgen, te bedankten. Het was een fantastische week.