Jan Janssen. Mijn ogen sluitend ga ik maar eens op zoek naar beelden van toen. Met mijn 43 jaar herinner ik vooral mijn gezinsleden die deze naam zo?n 35 jaar geleden meer dan eens op de lippen hadden. Aanleiding: die overwinning natuurlijk in de Tour de France (TdF) van 1968. ?s Avonds zien we in zwart ? wit bij ?Sport in Beeld? de triomftocht van Nederlands eerste TdF winnaar. In die laatste tijdrit wist hij de gedoodverfde winnaar Herman van Springel te verslaan. Scherp op het netvlies nog een huilende Jan Janssen, op de schouders bij de talloze fans op dat wielerbaantje in Parijs. Naast al die andere overwinningen zondermeer HET hoogtepunt in de carriëre van deze wielerheld van weleer. Het is dan ook niet meer dan billijk dat aan deze idool een tribuut wordt gemaakt middels een prachtig evenement. Als je in het buitenland vertelt dat je in ons kikkerlandje hebt deelgenomen aan een klimtoertocht zullen menigeen de wenkbrauwen fronsen. Nederland is immers 'dat vlakke land' en het echte klimmen doe je toch vooral in het buitenland. Dit statement verdient een correctie. Nou kom ik zelf uit het gebied Oost Groningen waar het klimmen en dalen vooral valt te beoefenen op bruggen en viaducten. Hierdoor ben ik misschien niet geheel objectief. Met echter de ervaring van zo'n 150 beklommen cols in mijn favoriete vakantieland Frankrijk, meen ik echter iets te mogen stellen over de zwaarte van de Hel van Wageningen. Vooralsnog is deze hel zeer goed te doen, mits het tempo wordt aangepast aan het terrein en de omstandigheden. En ik kan u verzekeren: wordt er behoorlijk gekoerst dan is deze hel een loodzware uitdaging!

In 2002 toog ik voor het eerst naar Wageningen om samen met ploeggenoten van de FTC Toer ?80 uit Bellingwolde te participeren. Vreemd eigenlijk. Ik fiets alweer zo'n 17 jaar en nooit heb ik deelgenomen aan deze prestigieuze tocht. Het was een warme dag en het hoge tempo in het begin eiste zijn tol tegen het eind. Krampaanvallen en een hongerram deden me besluiten om deze deelname snel te vergeten en het in 2003 opnieuw te proberen. Als zijnde het type 'anti  klimmer' zou deze tocht mij in het geheel niet moeten aanspreken. Echter staan de sfeerbeelden en de ervaringen van het vorig jaar anno 2003 nog steeds vast op mijn 'harde schijf', hetgeen me de zekerheid gaf dat de Jan Janssen Classic wel een 'blijvertje' op de kalender zal zijn. Daarnaast heb ik me door ploeggenoten laten overhalen maar weer eens mee te doen aan La Marmotte in Bourg d'Oissons zodat 'de hel' heel goed in mijn voorbereiding past. Als de dag op zaterdag 21 juni 2003 aanbreekt voel ik me alles behalve zeker.

De laatste weken ging het niet zo goed. Door diverse oorzaken voelde ik me oververmoeid hetgeen leidde tot zo'[ n twee weken onthouding van de fiets. Zo'n veertien dagen voor het evenement heb ik de training weer opgepakt. In alle vroegte vertrekken we met een aantal (20!) clubgenoten naar Wageningen. Bij de inschrijving is het een drukte van belang. Alles hier ademt die specifieke sfeer van 'wielrennen' uit. Hier en daar ontmoet ik bekenden uit het hoge Noorden. Verhalen over eerdere ervaringen zijn niet van de lucht. Voor mij echter staat er vandaag meer op het spel. Ben ik voldoende hersteld van mijn vermoeidheid en krijg ik vandaag het zelfvertrouwen voor die uitdaging die La Marmotte heet. De inschrijvingen verlopen vlot en  net als anderen  moet ik nog even naar de doos. Zo'n kilo lichter kan ik dan samen met mijn fietsmaten beginnen.

We hebben gekozen voor de 150 km route, mede gezien de reistijd die we toch wel kwijt zijn naar en van Wageningen. Het is wat lastig weg te komen maar eenmaal op de brede wegen schiet het lekker op. Ik heb ervoor gekozen gereserveerd van start te gaan. Een aantal clubgenoten zijn veel sterker. Zij rijden gezamenlijk in een hoog tempo over het parcours. Alhoewel dit doet veronderstellen dat wij dan stil zouden staan is dit allerminst waar. Aan het eind prijkt er een keurige 28,9 km/u als gemiddelde op de klok. We blijven als groep redelijk dicht bij elkaar. Ik merk dat ik vrij gemakkelijk over de bultjes kom. Voor we het dan ook in de gaten hebben staan we bij de eerste pauzeplek. Keurig geregeld overigens. Net zoals de andere ravitailleringplaatsen en niet te vergeten de bepijling van de route. Hulde organisatie! Al die fietsers om ons heen, al die kleuren. Onwillekeurig ga je toch op andere fietsers letten. Kleuren van shirts; het materiaal en ook vooral hoe men fietst. Op een gegeven moment worden we ingehaald door een solist. Hij rijdt met een iets te grote versnelling. Aan zijn oranje shirt hangt een Rabobank foerageringtas. Onder het zadel een enorme zadeltas, dat steeds door de bovenbenen wordt geraakt. De tas slingert van links naar rechts. Het doet me zeer aan de ogen en ik vraag me af of dat constante tikken van die tas tegen de benen de renner misschien in een soort van trance brengt. Kilometers rijdt hij voor ons totdat we iets meer gas geven. Het blijkt dat hij waarschijnlijk iets te overmoedig was. Op de koffieplek (lees ook stempelpost 75 km) is het TE druk voor ons en daarom gaan we even door naar een andere horecagelegenheid. Ineens zien we haar. In het pikzwart gekleed rijdt te midden van een groepje snelle jongens Gretha Smit. Wat een bewondering heb ik voor deze sportster. Als columnist bij de radio neem ik vaak sporters op de hak. Naar mijn mening was het vrouwenschaatsen bijna ten dode opgeschreven. Toen kwam ineens vanuit het niets (nou ja vanuit het marathonschaatsen dan) Gretha naar voren. Een 'no nonsens dame' die de gehele vaderlandse schaatselite het stadion uitreed. In Salt Lake City verbaasde ze de hele wereld. Als dank o.a. een sponsorcontract bij die verzekeringsmaatschappij. Dank daarvoor want elke keer als ik langs Zwolle kom zie ik dat lachende gezicht van haar. Laten we wel wezen: ze mag er heel goed zijn nietwaar! Nu dus in levende lijve gezien. Een mooi moment voor onze groep. Koffie dan maar met zo'n dikke appelpunt. Daarna valt de groep uit elkaar.

Eén van onze supertalenten verloor zijn bidon hetgeen voor anderen het sein was volle bak te gaan. Ik wilde mezelf wel even testen en ging vol mee. Het valt tot aan de 120 km stop niet meer stil. In hoog tempo jakkeren we die heuvels af met hier en daar het gevoel van brand in de benen. Het valt me tot dan echter mee. Ik voel me redelijk goed en met vertrouwen geef ik alles. De heuveltjes worden toch gaandeweg minder mooi en na elke bocht hoop ik boven te zijn. 120 km gereden. Even weer rust. Hier wachten we op de rest van de club om vervolgens weer op pad te gaan. De laatste loodjes. Ik voel mijn benen amper en ga in Wageningen nog eens vol aan. Voor ik het in de gaten heb ben ik terug bij de sporthal. Wederom een mooie tocht gereden. Alle clubleden zijn het er over eens dat dit evenement één van de hoogtepunten van het seizoen is. Dan weer die tweëenhalf uur in de auto. Het wordt stil en de eerste ogen vallen dicht. Ik denk weer aan Jan Janssen. Zou hij ook gereden hebben vandaag. Met zo'n evenement mag hij zich geëerd voelen. In stilte zal hij daar ook wel trots op zijn. Trots met een hoofdletter T, zoals wij dat waren in 1968???..